เพลงประจำสถาบันการศึกษา อาจถือได้ว่าเป็นสัญลักษณ์ของการยึดเหนี่ยวจิตใจของนักเรียน นักศึกษา ตลอดจนครูอาจารย์และบุคลากรในสถาบันนั้น ๆ
มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา มีรากฐานดั้งเดิมมาจากการเป็นโรงเรียนสวนสุนันทาวิทยาลัย
ก่อร่างสร้างตัวมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2480 แต่ในระยะนั้นไม่ปรากฏว่า มีเพลงประจำโรงเรียนแต่อย่างใด อาจจะเป็นเพราะในระยะนั้นเป็นช่วงเวลาของการวางรากฐาน พอเริ่มจะเข้าที่ก็ประสบภัยจากสงครามมหาเอเชียบูรพา ต้องระหกระเหินย้ายสถานที่ไปเปิดการเรียนการสอนที่โน่นที่นี่อยู่ตลอดตั้งแต่ปี พ.ศ. 2485 - 2489 และต้องกลับมาบูรณะอาคารสถานที่อยู่อีกเกือบสองปี โรงเรียนสวนสุนันทาวิทยาลัยจึงกลับคืนสู่สภาพเดิมในต้นปี พ.ศ. 2491
ระยะนี้เองปรากฏเพลงที่นักเรียนสวนสุนันทาใช้ขับร้องกันแพร่หลาย และกลายเป็นเพลงประจำสถาบันอย่างไม่เป็นทางการ เพลงนี้ชื่อ “เทวีสีชมพู” ผู้ประพันธ์คำร้องและทำนองคือ น.ส.เอื้อทิพย์ ศรีสุโร นักเรียนทุนระดับประกาศนียบัตรประโยคครูประถม (ป.ป.) รุ่นปี 2491 ซึ่งต่อมาสำเร็จการศึกษาและรับราชการเป็นครูที่จังหวัดยะลา (ปัจจุบันท่านถึงแก่กรรมแล้ว) ใช้จังหวะรำวง เนื้อร้องมีดังนี้
ในแดนสวนสุนันทา สาวงามสวยเลิศลักขณามีสมญาใครเขย่อมรู้ เฉิดฉวีนารียอดพธู สวนสุนันทาแดนสีชมพู คนงามเชิดชูชื่นฤทัย เหมือนแม้นเทพธิดา จากฟากฟ้าแดนใด ๆ ผลบุญของนางชาติก่อนกระไร ชาตินี้จึงได้ไฉไลลาวัณย์ พรใดที่เทวะพรหม อวยพรให้เธอต้องอารมณ์แด่ผู้ชมในร่างสะคราญ งามใดหาใครที่จะเปรียบปาน สวยสดสะคราญดั่งเทพธิดามาจากฟากฟ้าเมืองแมน
เพลงนี้บรรยายความงามของสาว ๆ ชาวสวนสุนันทา ซึ่งสมัยนั้นโรงเรียนสวนสุนันทาวิทยาลัยมีนักเรียนและนักศึกษาที่เป็นสุภาพสตรีเท่านั้น เพลงนี้ใช้ขับร้องกันเรื่อยมาในเวลาที่มีงานรื่นเริงต่าง ๆ
อาจารย์สงัด อภัยพันธุ์ (แสนทวีสุข) อาจารย์อาวุโสที่เคยเป็นอาจารย์กำกับหอนอนนักเรียนประจำเคยเล่าว่า
คราวหนึ่ง สมัยเมื่อมีนักศึกษาชายเข้ามาเรียนร่วมกันแล้ว (ตั้งแต่ปีการศึกษา 2501) สภานักศึกษาขอจัดงานรื่นเริงวันลอยกระทง เมื่อได้รับอนุญาตก็จัดงานที่บริเวณเนินพระนาง เป็นเวทีกลางสำหรับร้องเพลงและรำวง จนกระทั่งถึงเวลายุติการจัดงาน ซึ่งตกลงกันไว้ที่เวลา 22.00 น. แต่เมื่อถึงเวลาเข้าจริงๆ นักศึกษาก็ยังอยู่ในบรรยากาศสนุกสนานกันอยู่ จึงต่อรองขอต่อเวลาร้องเพลงและเล่นรำวงกันต่อไปอีกสักพัก อาจารย์จำต้องอนุญาต แต่มีข้อแม้ว่าต้องรำวงและขับร้องเพลงต่อเนื่องไป โดยที่เสียงร้องเพลงต้องไม่หยุด ไม่ขาดตอน หรือเงียบเสียงลงเมื่อไรคือยุติกิจกรรม อาจารย์เล่าว่า นักศึกษาเหล่านั้นร้องรำกันต่อไปอีกไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ก็ยุติกิจกรรมได้ เพราะนักร้องเสียงแห้งกันหมดแล้ว
เพลงเทวีสีชมพูนี้ ต่อมาในสมัยที่จัดงานเฉลิมฉลองครบรอบ 50 ปี สวนสุนันทา ในปี 2529
สมัยอาจารย์กลาย กระจายวงศ์ เป็นอธิการวิทยาลัยครูสวนสุนันทา ได้จัดให้มีการประกวดเพลงประจำสถาบันวิทยาลัยครูสวนสุนันทา และคัดเลือกเพลงสถาบันที่ขับร้องกันมาแต่เก่าก่อน มาขับร้องและบันทึกเสียงโดยวงดนตรีสุนทราภรณ์ แต่น่าตั้งข้อสังเกตตรงที่ เพลงเทวีสีชมพู ถูกเปลี่ยนชื่อกลายเป็นเพลง แดนสุนันทา ไปเสียแล้ว และจังหวะของเพลงจากจังหวะรำวง ก็กลายเป็นจังหวะสโลว์โบเรโล่ ผู้ขับร้องบันทึกเสียงกับวงสุนทราภรณ์คือ คุณสุพรรณิกา ฉายาพรรณ
