ถ้าพูดถึง มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา วิทยาเขตสมุทรสงคราม พื้นที่แห่งนี้เปรียบเสมือนหมุดหมายใหม่แห่งโอกาสที่กำลังเติบโตอย่างอบอุ่น แน่นอนว่าส่วนร่วมสำคัญที่จะเข้ามาเติมชีวิตชีวาให้รั้วมหาวิทยาลัยมีสีสัน ย่อมหนีไม่พ้นพลังกิจกรรมของเหล่านักศึกษา กลายมาเป็นจุดเริ่มต้นของการก่อตั้ง "องค์การนักศึกษา" ขึ้นเป็นครั้งแรก การรับบทบาท “รุ่นบุกเบิก” ในวิทยาเขตน้องใหม่ จึงไม่ใช่แค่เรื่องของตำแหน่ง แต่มันคือภารกิจสุดท้าทายในการวางรากฐาน และสร้างมาตรฐานใหม่ให้แข็งแกร่ง ร่วมเปิดมุมมองและทำความรู้จักกับ ‘ดอน-รอมฎอน อิสมัน’ นักศึกษาสาขาวิชาพยาบาลศาสตร์ คณะพยาบาลศาสตร์ วิทยาลัยพยาบาลและสุขภาพ ผู้บันทึกประวัติศาสตร์หน้าใหม่ด้วยการก้าวขึ้นมาดำรงตำแหน่ง นายกสโมสรนักศึกษา และผู้นำองค์การนักศึกษา รุ่นที่ 1 ประจำวิทยาเขตสมุทรสงคราม

ยามที่โครงสร้างประชากรไทยก้าวเข้าสู่ “สังคมสูงวัยอย่างสมบูรณ์” ควบคู่ไปกับอัตราการเกิดที่ลดลงอย่างต่อเนื่องมาหลายทศวรรษ โจทย์ใหญ่ที่กระแทกใจคนในวงการการศึกษาอย่างจัง ปรากฏการณ์ที่หนีไม่พ้นการลดลงอย่างมีนัยสำคัญของจำนวนประชากรวัยเรียน จนกลายเป็นคำถามสำคัญว่า “มหาวิทยาลัยไทยจะเดินหน้าต่ออย่างไรในยุคที่เด็กเกิดน้อยลง?” ถอดมุมมองเชิงลึกจาก ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.พท.ป.วรรณี พรมด้าว รองคณบดีฝ่ายวิชาการ วิทยาลัยสหเวชศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา อาจารย์ผู้เชี่ยวชาญทั้งในบทบาทครู นักวิชาการ และแพทย์แผนไทยประยุกต์ ผู้เป็นหนึ่งในฟันเฟืองสำคัญของการขับเคลื่อนวิชาการและทิศทางหลักสูตรของวิทยาลัยฯ ท่านได้สะท้อนให้เห็นว่า วิกฤตไม่ได้มีไว้ให้หวั่นเกรง แต่มีไว้ให้เราปรับตัวและก้าวขึ้นเป็นผู้นำ

หากเอ่ยถึง “เปลือกหอยแมลงภู่” ในพื้นที่แถบดอนหอยหลอด ตำบลบางจะเกร็ง จังหวัดสมุทรสงคราม ภาพที่เราคุ้นเคยกันดีคงเป็นกองเศษขยะริมทางที่ถูกทิ้งไว้ ปริมาณเปลือกหอยนับตันที่หมักหมมฝังกลบ ไม่เพียงแต่สร้างปัญหาในการจัดการขยะ แต่ยังเป็นสิ่งที่ผู้คนมองข้ามและไร้ราคา อาจารย์ปรางทอง นนทะการ หัวหน้าสาขาวิชาวิทยาศาสตร์สุขภาพและความงาม วิทยาลัยสหเวชศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทาในวิทยาเขตจังหวัดสมุทรสงคราม กลับมองว่า กองเศษขยะเหล่านี้ไม่ได้เป็นเพียงสิ่งที่ถูกทิ้ง หากแต่คือ “วัตถุดิบแห่งโอกาส” ที่รอคอยการเจียระไนด้วยองค์ความรู้ทางวิทยาศาสตร์สุขภาพและความงาม เพื่อเชื่อมโยงชุมชน ท้องถิ่น สุขภาพผิว และการอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมเข้าด้วยกันอย่างลงตัว

สำหรับนักศึกษาชั้นปีหนึ่ง มันอาจเป็นเพียงต้นไม้ต้นหนึ่งในมหาวิทยาลัย สำหรับศิษย์เก่า มันอาจเป็นฉากหลังของรูปวันรับปริญญา แต่สำหรับสวนสุนันทา "แก้วเจ้าจอม" คือ ความทรงจำที่ยังมีชีวิต เรื่องราวของดอกไม้ต้นนี้ เริ่มต้นไกลออกไปกว่ารั้วมหาวิทยาลัย และย้อนเวลากลับไปกว่าหนึ่งร้อยปี

หลายเดือนที่ผ่านมา ผู้เขียนได้ยินคำว่าการตั้ง OKR ในการทำงานอยู่บ่อยครั้ง ผนวกกับเมื่อกลางเดือนที่ผ่านมา ทางวิทยาลัยฯ ที่ผู้เขียนทำงานอยู่ก็ได้มอบหมายให้แต่ละสาขาจัดทำ OKR ในระดับสาขาเช่นกัน ผู้เขียนเลยลองนำคำว่า OKR (Objectives & Key Results) ซึ่งดูเป็นกรอบการทำงานที่ชัดเจนขององค์กรสมัยใหม่ มาวางคู่กับ "ทุนทางวัฒนธรรมทางการท่องเที่ยว" ที่เต็มไปด้วยเรื่องราว วิถีชีวิตดั้งเดิม และศิลปวัฒนธรรม ความรู้สึกแรกคือเหมือนพยายามเอา "หุ่นยนต์" มาฟ้อนรำร่วมกับ "นาฏศิลปินไทย" ซึ่งดูแล้วไม่น่าจะเข้ากันได้เลยใช่ไหมครับ? แต่หากลองมองข้ามศัพท์เทคนิคที่ดูยาก แล้วมองลงไปลึกถึงแก่นสาระของทั้งสองสิ่ง เราอาจพบว่าสองสิ่งนี้ไม่ได้แค่ "อยู่ร่วมกันได้" เท่านั้น แต่ยังช่วย "เติมเต็มกันและกัน" จนอาจสร้างผลลัพธ์ที่น่าทึ่งได้อีกด้วย

"โปรดระวังประตูรถปิด..." เสียงประกาศที่ดังขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าในทุกสถานี อาจเป็นเพียงข้อความสั้น ๆ ที่ผู้โดยสารหลายคนแทบไม่ได้ใส่ใจ แต่สำหรับคนกรุงเทพฯ เสียงนี้กลับเปรียบเสมือนสัญญาณเริ่มต้นของอีกหนึ่งวัน

บางครั้ง “จุดเริ่มต้นของความฝัน” ก็เกิดขึ้นจากสิ่งเล็ก ๆ ที่เราหลงใหลในวัยเด็ก สำหรับ นางสาวปวรรัตน์ แจ้งจิตร หรือ “เปา” นักศึกษาชั้นปีที่ 5 สาขาวิชาสถาปัตยกรรมภายใน คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา ความหลงใหลนั้นเริ่มต้นจากการเล่นเกมแนว Simulation และ Sandbox เกมที่เปิดโอกาสให้ผู้เล่นได้ออกแบบบ้าน เมือง และพื้นที่ต่าง ๆ อย่างไร้ขีดจำกัด จากการจัดวางพื้นที่ในโลกเสมือน ความสนใจค่อย ๆ เติบโตเป็นความรักในงานออกแบบ จนกลายเป็นแรงบันดาลใจให้เลือกศึกษาด้านสถาปัตยกรรมภายใน พร้อมได้รับการสนับสนุนจากครอบครัวให้เดินบนเส้นทางที่ตัวเองรัก