ในยุคที่โครงสร้างเศรษฐกิจและสังคมโลกมีการเปลี่ยนแปลงอย่างก้าวกระโดด มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา ในฐานะสถาบันการศึกษาที่ได้รับความไว้วางใจจากสังคมมาอย่างยาวนานกว่า 89 ปี ยังคงเดินหน้าพิสูจน์มาตรฐานการเป็นมหาวิทยาลัยชั้นนำ ด้วยยุทธศาสตร์การจัดการเรียนการสอนที่มุ่งเน้นผลลัพธ์และความต้องการของสังคมเป็นสำคัญ

ในยุคที่โลกแข่งขันกันด้วยความเร็ว “การขนส่งสินค้าทางอากาศ” คือกลไกสำคัญที่ขับเคลื่อนเศรษฐกิจโลกให้เดินหน้าอย่างไม่มีสะดุด ตั้งแต่สินค้าเวชภัณฑ์ ชิ้นส่วนไฮเทค ไปจนถึงอีคอมเมิร์ซ เพราะเบื้องหลังการส่งมอบที่แม่นยำภายในไม่กี่ชั่วโมง คือองค์ความรู้ระดับสากล ทั้งด้านการบริหารคลังสินค้า พิธีการศุลกากร และการประยุกต์ใช้เทคโนโลยีดิจิทัลอย่าง AI และ Big Data เพื่อควบคุมทุกกระบวนการ

การกลับมาอีกครั้งของตำนานอมตะในรูปแบบ "นางพญางูขาว The Musical" ไม่ใช่แค่การแสดงละครเวทีทั่วไป แต่ยังเปี่ยมไปด้วยแรงปรารถนาของกลุ่มคนรุ่นใหม่ที่ปฏิเสธการเดินบนเส้นทางเดิมๆ เลือกที่จะก้าวออกจากพื้นที่ปลอดภัย (Comfort Zone) เพื่อท้าทายขีดจำกัดของตัวเอง เบื้องหลังความงดงามบนเวทีที่ผู้ชมจะได้สัมผัส คือหยาดเหงื่อ ความตั้งใจ และบททดสอบการเป็น "ผู้ประกอบการสร้างสรรค์" มืออาชีพ ของ 3 ผู้ขับเคลื่อนหลักโปรดักชันนี้ ได้แก่ เพลง - พิชชาอร สุขสำราญ (ผู้กำกับการแสดง), เพลิน - ยุพชาติ ชัยเพชร (ผู้อำนวยการผลิต) และ พี - รพี ช่างไทย (โปรดิวเซอร์ฝ่าย PR/Promote) นักศึกษาชั้นปีที่ 4 จากคณะศิลปกรรมศาสตร์ สาขาศิลปะการแสดง ศิลปะการละครและความเป็นผู้ประกอบการสร้างสรรค์

สัมผัสแรกเมื่อผ่านรั้วกำแพงแดง คือบริเวณเนินพระนาง สถานที่ประดิษฐานพระบรมราชานุสาวรย์ “สมเด็จพระนางเจ้าสุนันทากุมารีรัตน์ พระบรมราชเทวี” พระองค์ซึ่งเป็นศูนย์รวมจิตใจของชาวสวนสุนันทา ร่มรื่นไปด้วยไม้ใหญ่จำนวนมากมายรวมถึง “ต้นแก้วเจ้าจอม” ต้นไม้ประจำสถาบัน ที่แผ่กิ่งก้านใบสีเขียวขจีคอยช่วยบดบังแสงแดดรำไร ผสานกับสายลมเอื้อยพัดโชยมาเป็นระลอก หอบเอาความสดชื่นและกลิ่นดินกลิ่นดอกปีบลอยฟุ้ง เสียงนกและเสียงกาเจ้าถิ่นร้องสลับกับเสียงใบไม้เสียดสีกันดังแผ่วเบาฟังแล้วรื่นรมย์เป็นที่ยิ่ง เงาไม้ทอดตัวลงบนผืนหญ้าหน้าอาคารครุศาสตร์หลังเดิม ราวกับพรมธรรมชาติที่เชิญชวนให้เดินทอดน่องยามแสงแดดอ่อนๆ ที่ลอดผ่านช่องว่างของใบไม้ลงมานับเป็นประกายดูงดงาม ละอองไอน้ำจากเครื่องรดน้ำอัตโนมัติรุ่นเก่าขนาดเล็กในสนาม ช่วยเพิ่มความฉ่ำเย็นและความผ่อนคลายรอบตัวสถานที่แห่งนี้จึงอบอวลไปด้วยความเงียบสงบที่ช่วยซุบซูใจให้ทุกผู้ทุกนาม

เราเรียนรู้วิธีดูนาฬิกาตั้งแต่สมัยประถมศึกษา ซึ่งก็คงเหมือนกับผู้คนส่วนใหญ่ ที่ใช้เวลาเพียงสั้นๆ ก็เข้าใจการทำงานของเข็มยาว เข็มสั้น และเข็มวินาที รวมถึงวิธีที่เข็มทั้งหมดทำงานร่วมกันเพื่อบอกเวลา จนกระทั่งเติบโตขึ้น ถึงได้ตระหนักว่าการมองนาฬิกามีอะไรมากกว่าแค่การชำเลืองมองและบอกเวลาในชั่วพริบตา ในไม่ช้าก็พบว่า เวลาคือหนึ่งในสิ่งที่หลอกตาที่สุดในชีวิต บางช่วงเวลา เข็มวินาทียังคงเดินอย่างช้าๆ ราวกับใช้เวลาชั่วนาตาปีเพื่อหมุนรอบหน้าปัดให้ครบหนึ่งนาที แต่พอรู้สึกตัวอีกที เรากลับสูญเสียไม่เพียงแค่นาทีหรือชั่วโมง แต่เป็นวันๆ และในเวลาไม่นาน เดือนและปีทั้งปีก็หลุดลอยไป แล้วเราก็ทำได้เพียงสงสัยว่า เวลาเหล่านั้นหายไปไหนหมด

นักศึกษาใช้ชีวิตในมหาวิทยาลัยราว ๆ 4 ปี หากนับเป็นเดือนทั้งหมด 48 เดือน คิดเป็น 1,460 วัน หรือหากคำนวณเป็นชั่วโมงก็จะประมาณ 35,040 ชั่วโมง ในเวลามักมีสิ่งสำคัญที่นักศึกษาต้องเรียนรู้ซ่อนอยู่ ซึ่งจะทำให้เราก้าวไปสู่ความสำเร็จในแบบที่ตนเองต้องการหลังจากสำเร็จการศึกษา ในที่นี้ผู้เขียนจะนำเสนอผ่านเหตุการณ์จากวรรณกรรมไทยที่ผ่านกาลเวลาก็นำเสนอภาพจำลองประสบการณ์ชีวิตของมนุษย์ที่สามารถนำมาปรับใช้ในชีวิตได้

อะไรคือเข็มทิศนำทางให้เด็กหนุ่มคนหนึ่งก้าวไปถึงจุดสูงสุดของชีวิตนักศึกษาด้วยเกรดเฉลี่ย 4.00? เรื่องราวของ จิรายุทธ วงศ์เงินยวง เส้นทางบัณฑิตคุณภาพจากสาขาเทคโนโลยีสารสนเทศ คณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี ในรั้วมหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา เจาะลึกแนวคิด การวางแผนชีวิต ที่เปี่ยมไปด้วยเรื่องราวของมิตรภาพ ครอบครัว และแรงบันดาลใจที่พร้อมจะส่งต่อให้กับคนรุ่นหลัง