ในยุคที่โครงสร้างเศรษฐกิจและสังคมโลกมีการเปลี่ยนแปลงอย่างก้าวกระโดด มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา ในฐานะสถาบันการศึกษาที่ได้รับความไว้วางใจจากสังคมมาอย่างยาวนานกว่า 89 ปี ยังคงเดินหน้าพิสูจน์มาตรฐานการเป็นมหาวิทยาลัยชั้นนำ ด้วยยุทธศาสตร์การจัดการเรียนการสอนที่มุ่งเน้นผลลัพธ์และความต้องการของสังคมเป็นสำคัญ

อะไรทำให้นักบริหารที่ทำงานในวงการโลจิสติกส์มานานหลายปี ตัดสินใจเปลี่ยนเส้นทางชีวิตในวัย 50 มาเป็นอาจารย์? เรื่องราวและแนวคิดของ ดร.นฤมล ศรีบุญเรือง กับยุทธศาสตร์เชื่อมโลกการเรียนเข้ากับโลกการทำงานจริง พร้อมบทเรียนสำคัญที่จะทำให้เราเข้าใจว่า ทำไมยิ่งเทคโนโลยีอย่าง AI ก้าวไปไกลเท่าไร 'ความเป็นมนุษย์' ถึงยิ่งมีความหมายมากขึ้นเท่านั้น

การกลับมาอีกครั้งของตำนานอมตะในรูปแบบ "นางพญางูขาว The Musical" ไม่ใช่แค่การแสดงละครเวทีทั่วไป แต่ยังเปี่ยมไปด้วยแรงปรารถนาของกลุ่มคนรุ่นใหม่ที่ปฏิเสธการเดินบนเส้นทางเดิมๆ เลือกที่จะก้าวออกจากพื้นที่ปลอดภัย (Comfort Zone) เพื่อท้าทายขีดจำกัดของตัวเอง เบื้องหลังความงดงามบนเวทีที่ผู้ชมจะได้สัมผัส คือหยาดเหงื่อ ความตั้งใจ และบททดสอบการเป็น "ผู้ประกอบการสร้างสรรค์" มืออาชีพ ของ 3 ผู้ขับเคลื่อนหลักโปรดักชันนี้ ได้แก่ เพลง - พิชชาอร สุขสำราญ (ผู้กำกับการแสดง), เพลิน - ยุพชาติ ชัยเพชร (ผู้อำนวยการผลิต) และ พี - รพี ช่างไทย (โปรดิวเซอร์ฝ่าย PR/Promote) นักศึกษาชั้นปีที่ 4 จากคณะศิลปกรรมศาสตร์ สาขาศิลปะการแสดง ศิลปะการละครและความเป็นผู้ประกอบการสร้างสรรค์

“เรื่องเล่าจากคูคลอง สู่ความทรงจำกว่าร้อยปี” ก่อนที่สวนสุนันทาจะกลายเป็นมหาวิทยาลัยอย่างที่เรารู้จักในวันนี้ พื้นที่แห่งนี้เคยเป็นส่วนหนึ่งของเขตพระราชฐานในพระราชวังดุสิต และได้รับการออกแบบให้เป็น “สวนป่า” สำหรับเสด็จพระราชดำเนินมาทรงพักผ่อนพระราชอิริยาบถของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว การสร้างสวนจึงไม่ได้มีเพียงการปลูกต้นไม้หรือตกแต่งตำหนัก แต่ยังให้ความสำคัญกับการจัดภูมิทัศน์ด้วย โขดเขา คูคลอง และสระน้ำ เพื่อสร้างบรรยากาศให้ใกล้เคียงธรรมชาติที่สุด

“เคยไหม? ในห้องประชุมมีคนพูดต่อเนื่อง ทุกคนช่วยกันเสนอความคิดเห็น บางคนตอบคำถามได้ทันที ขณะที่บางคนกำลังนั่งฟังเงียบ ๆ และคิดอยู่ในใจว่า “ขอเวลาคิดอีกนิด…แล้วค่อยพูดได้ไหม?” การเงียบในสถานการณ์แบบนี้ อาจไม่ได้หมายความว่าไม่มีความคิดเห็น แต่บางครั้งหมายถึงกำลังฟัง กำลังคิด และกำลังเรียบเรียงสิ่งที่อยากพูดให้ดีที่สุด” ...นี่คืออีกมุมหนึ่งของคนที่มีลักษณะเป็น Introvert ซึ่งเมื่อเข้ามาอยู่ในโลกการทำงาน ความเงียบของพวกเขาอาจถูกตีความไปได้หลายแบบ

เรื่องเล่าของเด็กนาฏศิลป์ กับการเติบโตที่เกิดขึ้นระหว่างทาง ก่อนเสียงดนตรีจะดังขึ้น ห้องแต่งตัวหลังเวทียังคงวุ่นวาย เสียงเรียกหาเครื่องประดับดังสลับกับเสียงซิปชุดที่กำลังรูดขึ้น เด็กคนหนึ่งนั่งอยู่หน้ากระจก ปล่อยให้เพื่อนช่วยเกล้าผมให้แน่นขึ้นอีกนิด ข้าง ๆ กันมีเครื่องแต่งกายวางอยู่บนเก้าอี้ บางคนกำลังแต่งหน้า บางคนขยับมือเบา ๆ เพื่อทบทวนท่ารำ และบางคนกำลังยืนมองเวทีผ่านช่องเล็ก ๆ หลังม่าน

คำกล่าวที่ว่า “ต้นทุนชีวิตที่ไม่เท่ากัน ไม่ใช่ตัวตัดสินปลายทางของเรา” อาจฟังดูเป็นคำคมสร้างแรงบันดาลใจทั่วไป จนกระทั่งเราได้สัมผัสเรื่องราวชีวิตของ “เกมส์ - สหรัฐ ลักษณะสุต” ศิษย์เก่าคณะครุศาสตร์จากรั้วสวนสุนันทา และปัจจุบันเขากำลังก้าวสู่การเป็นนวัตกรทางการศึกษาระดับแนวหน้า บนความสำเร็จในสถาบันนานาชาติ “Stanford University”