ณัฐวลัญช์ วังนิล|28 ก.ย. 2569

เรื่องเล่าของเด็กนาฏศิลป์ กับการเติบโตที่เกิดขึ้นระหว่างทาง ก่อนเสียงดนตรีจะดังขึ้น ห้องแต่งตัวหลังเวทียังคงวุ่นวาย เสียงเรียกหาเครื่องประดับดังสลับกับเสียงซิปชุดที่กำลังรูดขึ้น เด็กคนหนึ่งนั่งอยู่หน้ากระจก ปล่อยให้เพื่อนช่วยเกล้าผมให้แน่นขึ้นอีกนิด ข้าง ๆ กันมีเครื่องแต่งกายวางอยู่บนเก้าอี้ บางคนกำลังแต่งหน้า บางคนขยับมือเบา ๆ เพื่อทบทวนท่ารำ และบางคนกำลังยืนมองเวทีผ่านช่องเล็ก ๆ หลังม่าน

ปาณิศา ศรีเรืองศักดิ์|21 ก.ย. 2569

อายุ 18 ปี มันเหมือนการยืนอยู่ตรงทางข้ามถนนที่ไม่มีสัญญาณไฟจราจร ด้านหนึ่งสังคมเดินเข้ามาแปะป้ายบอกว่า "ยินดีด้วย คุณเป็นผู้ใหญ่แล้วนะ" แต่อีกด้าน หัวใจเรายังบอกว่า "เดี๋ยวก่อน ฉันยังเป็นแค่เด็กที่ยังไม่แน่ใจเลยว่าตัวเองชอบอะไรด้วยซ้ำ" พอได้ลองตกผลึกมันยิ่งทำให้ฉันเห็นชัดว่า ความกลัวที่จะเติบโตไม่ใช่เรื่องของความอ่อนแอ แต่มันคือความจริงใจอันเปราะบางของคน Gen Z ที่กำลังถูกบีบให้เผชิญหน้ากับโลกความจริง

ผศ.วรุณญา อัจฉริยบดี|14 ก.ย. 2569

นักศึกษาใช้ชีวิตในมหาวิทยาลัยราว ๆ 4 ปี หากนับเป็นเดือนทั้งหมด 48 เดือน คิดเป็น 1,460 วัน หรือหากคำนวณเป็นชั่วโมงก็จะประมาณ 35,040 ชั่วโมง ในเวลามักมีสิ่งสำคัญที่นักศึกษาต้องเรียนรู้ซ่อนอยู่ ซึ่งจะทำให้เราก้าวไปสู่ความสำเร็จในแบบที่ตนเองต้องการหลังจากสำเร็จการศึกษา ในที่นี้ผู้เขียนจะนำเสนอผ่านเหตุการณ์จากวรรณกรรมไทยที่ผ่านกาลเวลาก็นำเสนอภาพจำลองประสบการณ์ชีวิตของมนุษย์ที่สามารถนำมาปรับใช้ในชีวิตได้

ปาณิศา ศรีเรืองศักดิ์|14 ก.ย. 2569

หากพูดถึงประเทศเกาหลีใต้ หลายคนคงนึกถึงภาพเมืองหลวงที่ทันสมัย แสงสีความบันเทิง และเทคโนโลยีที่ก้าวหน้า แต่ในอีกมุมหนึ่งของสังคม กลับมีความจริงอันน่าตกใจซ่อนอยู่ นั่นคือ อัตราความยากจนของผู้สูงอายุสูงเกือบ 50% ซึ่งนับว่าสูงที่สุดในกลุ่มประเทศ OECD ภาพของผู้สูงอายุที่ต้องออกมาลากรถเข็นเก็บเศษกระดาษตามท้องถนนจึงกลายเป็นสิ่งที่เราเห็นได้ทั่วไป

ผศ.ดร.ภูสิทธ์ ภูคำชะโนด|7 ก.ย. 2569

เมื่อทฤษฎีในห้องแอร์เป็นตำราหน้าสุดท้ายที่ไม่อาจดับปัญหาให้ชาวบ้าน การก้าวลงจาก “หอคอยงาช้าง” จึงเริ่มต้นขึ้น นี่คือหัวใจและภารกิจแท้จริงของนักวิชาการราชภัฏ ก้าวออกนอกกรอบตำรา ให้เหล่าวิชาเป็นที่พึ่งพาสังคม เดินลงสู่ผืนดินเพื่อเรียนรู้ เคียงข้าง หลอมรวมองค์ความรู้นำความเชี่ยวชาญผสานกับรากแก้วแห่งภูมิปัญญาชาวบ้าน เพื่อเปลี่ยนทุกปัญหา หยาดเหงื่อ และทุนชีวิตของชุมชน ให้กลายเป็นพลังขับเคลื่อนสังคมที่สัมผัสได้จริง

อาจารย์ต้นฝน ทรัพย์นิรันดร์|31 ส.ค. 2569

บทที่ 3 เมนูแห่งความทะเยอทะยาน "ซุปกิมจิเต้าหู้อ่อนกับศึกชนชั้นใน Itaewon Class" หากคุณเคยดูซีรีส์ Itaewon Class (2020) คุณน่าจะจำความรู้สึกตอนที่ได้ยินประโยคต้อนรับลูกค้านี้ได้ดี ท่ามกลางแสงสีของย่านอิแทวอน ร้านอาหารเล็ก ๆ ของชายหนุ่มที่ชื่อ พัคแซรอย ไม่ได้ขายแค่อาหารและเครื่องดื่ม แต่มันกำลังขาย "ความหวัง" และ "การต่อสู้" ของคนตัวเล็ก ๆ ที่พยายามงัดข้อกับระบบทุนนิยมผูกขาด

ปาณิศา ศรีเรืองศักดิ์|24 ส.ค. 2569

เวลาเรานึกถึง "ซูเปอร์ฮีโร่" ภาพในหัวมักจะเป็นฮีโร่ร่างบึ้ก ไร้พ่าย หรือมีพลังระดับเทพเจ้า แต่สำหรับ สไปเดอร์แมน ฮีโร่ชุดแดงน้ำเงินคนนี้กลับโดดเด่นต่างออกไป เพราะใต้หน้ากากนั้น เขาคือเด็กหนุ่มธรรมดาๆ ที่ต้องจ่ายค่าน้ำค่าไฟ เผชิญความผิดพลาด และพยายามประคองชีวิตเหมือนพวกเราทุกคน และเสน่ห์แห่งความ "เป็นมนุษย์" นี้เองที่ซ่อนบทเรียนภาวะผู้นำอันทรงพลังไว้มากกว่าที่เราคิด

ผศ.ดร.จิราภรณ์ อัจฉริยะประสิทธิ์|10 ส.ค. 2569

“สำหรับคนที่ไม่มีหัวใจ มักรู้สึกแปลกแยกทุกครั้งเมื่อต้องทนอยู่ท่ามกลางคนปกติที่มีหัวใจ...” หากใครได้อ่านข้อความนี้อาจเกิดคำถามขึ้นว่า “คนที่ไม่มีหัวใจ” เป็นอย่างไร มีอยู่จริงหรือ และคำว่า “หัวใจ” มีความหมายอย่างไร บางคนอาจตีความในเชิงนามธรรมว่าเป็นสัญลักษณ์หรือการเปรียบเทียบกับคนที่มีความเมตตา เข้าอกเข้าใจมนุษย์ ซึ่งตรงกันข้ามกับคนที่ไม่มีหัวใจคือคนใจร้าย ไร้ความรู้สึก ขณะที่บางคนอาจตีความในเชิงรูปธรรมว่าเป็นหัวใจซึ่งเป็นอวัยวะหนึ่งของร่างกายหรือหัวใจที่เป็นเนื้อหนังจริง ๆ บางคนอาจเกิดข้อสงสัยต่อว่า มนุษย์ที่หัวใจไม่ใช่เนื้อหนังนั้นมีอยู่จริงหรือ แล้วจะดำเนินชีวิตอย่างไร หรือบางคนจินตนาการไปไม่ถึงว่ามีมนุษย์เช่นนี้อยู่ด้วยหรือ คำถามต่าง ๆ อาจพรั่งพรูไปในทิศทางที่แตกต่างหลากหลาย ตามประสบการณ์และการรับรู้ของผู้อ่านแต่ละคน

กิตติภพ อนันตกุล|3 ส.ค. 2569

"โปรดระวังประตูรถปิด..." เสียงประกาศที่ดังขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าในทุกสถานี อาจเป็นเพียงข้อความสั้น ๆ ที่ผู้โดยสารหลายคนแทบไม่ได้ใส่ใจ แต่สำหรับคนกรุงเทพฯ เสียงนี้กลับเปรียบเสมือนสัญญาณเริ่มต้นของอีกหนึ่งวัน