ผศ.ดร.วิลาสินี จินตลิขิตดี|2 มี.ค. 2569

          เมื่อครั้งผู้เขียนทำผลงานทางวิชาการ ซึ่งต้องอาศัยสมาธิ เพื่ออ่านเอกสาร วิเคราะห์ และสังเคราะห์งานต่าง ๆ ผู้เขียนมักคิดเสมอว่า สถานที่ที่เหมาะสมที่สุดต้องเป็นสถานที่ที่มีความเงียบ เพื่อจะได้อยู่กับตัวเองอย่างเต็มที่ เมื่อเกิดความคิดเช่นนี้ผู้เขียนจึงเลือกทำผลงานทางวิชาการที่ห้องทำงานและที่บ้าน แต่ปรากฏว่าสถานที่เหล่านี้ไม่ได้สร้างแรงบันดาลใจให้กับผู้เขียนเลยแม้แต่น้อย           ผู้เขียนจึงกลับมาคิดทบทวนว่า แล้วสถานที่ไหนถึงจะเหมาะกับการทำผลงานทางวิชาการของตัวเอง ด้วยความที่ผู้เขียนชื่นชอบการดื่มชา กาแฟ และมัทฉะ ทำให้เกิดความคิดที่จะไปนั่งร้านกาแฟเพื่อทำผลงานทางวิชาการ ซึ่งตอนแรกไม่คิดว่าบรรยากาศที่เต็มไปด้วยผู้คนที่หลากหลาย ความวุ่นวาย เสียงพูดคุย กิจกรรมที่เยอะแยะมากมายของผู้คนภายในร้านกาแฟ จะทำให้สร้างสรรค์ผลงานทางวิชาการได้ แต่ด้วยความที่อยากทดลองจึงได้หอบอุปกรณ์พร้อมทั้งเอกสารต่าง ๆ ไปที่ร้านกาแฟ ทำให้พบความจริงที่ว่า ร้านกาแฟเป็นสถานที่ที่เหมาะสมที่สุดในการสร้างสรรค์ผลงานทางวิชาการของผู้เขียน

ดร.สมทบ แก้วเชื้อ|23 ก.พ. 2569

ในยุคที่เทคโนโลยีดิจิทัลก้าวหน้าอย่างไม่หยุดยั้ง ได้แปรสภาพอุปกรณ์สื่อสารให้เป็น "เลนส์หลัก" ผ่านอุปกรณ์จำพวก สมาร์ทโฟน คอมพิวเตอร์ หรือโทรทัศน์ ที่ผู้คนใช้ส่องมองและรับรู้ความเป็นไปของสังคมในวงกว้าง การดำเนินชีวิตประจำวัน การรับข้อมูลข่าวสาร หรือแม้แต่การสร้างความสัมพันธ์ ล้วนเกิดขึ้นและถูกกรองผ่านหน้าจอภาพมากขึ้นเรื่อย ๆ   การมองสังคมผ่านจอนี้จึงเป็นปรากฏการณ์ที่นำมาซึ่งการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ ทั้งในด้านโอกาสในการเข้าถึงความรู้และด้านความท้าทายต่อสุขภาพจิตและความสัมพันธ์ทางสังคม

ผศ.ดร.สิทธิชัย พินทุมา|16 ก.พ. 2569

ถ้าลองหลับตาสักครู่แล้วนึกถึงภาพการทำงานเมื่อสิบปีก่อน เราอาจเห็นโต๊ะทำงานที่เต็มไปด้วยแฟ้มเอกสาร การประชุมที่ยาวจนลืมหายใจ และระบบงานที่ทุกอย่างต้อง “ถูกต้องตามขั้นตอน” แบบไม่เผลอแม้เสี้ยววินาที   แต่ถ้าเปิดตากลับมามองโลกวันนี้ ภาพเดิมนั้นแทบจะกลายเป็นเรื่องเล่าของอีกยุคหนึ่งไปแล้ว เพราะโลกของการทำงานตอนนี้เต็มไปด้วยคนรุ่นใหม่ที่กล้าถาม คิดเร็ว ลองเร็ว และเรียนรู้เร็วกว่าเดิมมาก ขณะเดียวกัน AI ก็กลายเป็นเหมือนผู้ช่วยเงียบๆ ที่อยู่ข้างเราโดยที่หลายคนอาจไม่รู้ตัว โลกไม่ได้เปลี่ยนอย่างค่อยเป็นค่อยไป แต่เปลี่ยนแบบ “กระโดดขั้น” จนหลายองค์กรตามไม่ทัน และบางองค์กรยังตั้งหลักไม่ได้จนถึงวันนี้

ผศ.ดร. นรินทร์ ยืนทน|9 ก.พ. 2569

          “สวนสุนันทาเป็นสง่า...แก้วเจ้าจอมดอกไม้สดใส คู่นามของวิทยาลัย ดุจใจมั่นหมายสื่อสายสัมพันธ์”           เนื้อเพลงท่อนสำคัญที่ฝังแน่นในความทรงจำของผู้เขียนได้เป็นอย่างดีในฐานะศิษย์เก่ามหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา “แก้วเจ้าจอม” นามดอกไม้ที่ปรากฏบนท่อนเพลงมาพร้อมกับเอกลักษณ์สีม่วงอมน้ำเงินและกลิ่นหอมโยน มิเพียงแต่เป็นสัญลักษณ์เท่านั้น แต่แฝงรหัสลับแห่งการเติบโตที่ยังคงมี “Vibe” และความหมายที่ลึกซึ้งทางการศึกษาในยุคที่ทุกอย่างหมุนไปอย่างรวดเร็ว

ผศ.ดร.วิลาสินี จินตลิขิตดี|2 ก.พ. 2569

ในอดีต “ผลการเรียน” และ “เกียรตินิยม” คือสัญลักษณ์สูงสุดของความสำเร็จทางการศึกษา เป็นใบเบิกทางไปสู่การได้งานทำที่ดี มีรายได้ที่มั่นคง และเป็นที่ยอมรับในสังคม ระบบการศึกษาไทยและอีกหลายประเทศจึงมุ่งเน้นการแข่งขันทางวิชาการ วัดผลด้วยคะแนนสอบ และจัดอันดับความสามารถของผู้เรียนจากผลการเรียนอย่างชัดเจน อย่างไรก็ตาม เมื่อโลกเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว

ผศ.ดร.สิทธิชัย พินทุมา|26 ม.ค. 2569

ในทุกยุคสมัยองค์กรที่แข็งแกร่งไม่เคยถูกสร้างขึ้นจากระบบเอกสารที่เป็นระเบียบเรียบร้อยหรือเทคโนโลยีที่ล้ำสมัยที่สุด หากแต่เกิดจาก “คน” ที่ทำงานร่วมกันได้ดี และ “ผู้นำ” ที่มองเห็นคุณค่าของคนก่อนมองเห็นตัวเลขหรือกฎระเบียบใด ๆ ท่ามกลางความซับซ้อนของโลกการทำงานในปัจจุบัน หลายองค์กรยังติดอยู่กับการบริหารแบบ Silo ที่แบ่งแยกผู้คนตามหน้าที่ จนลืมไปว่าความสำเร็จจริงๆ ของงานเกิดจากพลังร่วม ไม่ใช่พลังของใครคนหนึ่งเพียงลำพัง

ผศ. วิโรจน์ ศรีหิรัญ|19 ม.ค. 2569

Bucket List คืออะไรกัน? และเกี่ยวกับยุค AI ยังไง? บางคนอาจสงสัยชื่อเรื่องนี้ ลองมาอ่านกันครับ อาจทำให้เข้าใจและใส่ใจกับการใช้ชีวิตใน“ยุคปัญญาประดิษฐ์นิยม”กันมากขึ้นก็ได้ หากแปลกันตรงตัว“Bucket List' คือ“รายชื่อในถังภาชนะ”หรือ “รายการก่อนสิ้นลม” ที่เบื้องหลังชื่อนี้นั้น แท้จริงแล้วมันคือการรวบรวมความหมายและความปรารถนาสุดท้ายของชีวิตมนุษย์ เราไล่ล่าเป้าหมายส่วนตัว อยากพิชิตสิ่งที่ฝัน

ธิดาดาว เดชศรี|12 ม.ค. 2569

คำขวัญเป็นถ้อยคำที่อยู่คู่คนไทยมาช้านาน ไม่ว่ากี่ยุคสมัยก็มีการแต่งคำขวัญขึ้น ปัจจุบันคำขวัญถูกนำมาใช้รณรงค์และสร้างจิตสำนึกให้แก่ผู้ที่ได้อ่าน ทั้งยังสามารถสร้างอัตลักษณ์ให้กับองค์กรและสินค้า อีกทั้งยังมีการส่งเสริมการสร้างคำขวัญด้วยการจัดประกวดแต่งคำขวัญในโอกาสต่าง ๆ ซึ่งแม้แต่นายกรัฐมนตรีของไทยไม่ว่าจะยุคสมัยใดก็ตามก็ต้องแต่งคำขวัญประจำวันเด็กให้แก่เด็ก ๆ ในทุกปี

รองศาสตราจารย์ ดร.ฤๅเดช เกิดวิชัย|5 ม.ค. 2569

ผมเป็นคนที่ได้ชื่อว่าทำข้อสอบแบบเลือกคำตอบ ประเภท ก. ข. ค. ง. หรือที่เราเรียกกันว่าข้อสอบปรนัยได้รวดเร็วมาก ในเวลา 2 ชั่วโมงที่กำหนดไว้ ผมไม่เคยใช้เวลาเกิน 45 นาทีเลยสักครั้ง