อาจารย์ต้นฝน ทรัพย์นิรันดร์|6 ก.ค. 2569

ช่วงชีวิตนี้ ผมมีโอกาสพบเจอผู้คนมากขึ้น และดูเหมือนผู้คนที่เดินเข้ามาในแต่ละวันจะมีความหลากหลายกว่าที่เคย บางคนเรารู้จักกันมานานจนแทบไม่ต้องอธิบายอะไรให้มากความ บางคนเพิ่งพบกันเป็นครั้งแรก บางคนเข้ามาเพราะหน้าที่ ขณะที่บางคนได้พบกันเพราะความบังเอิญ เหมือนชีวิตวางเขาไว้ตรงทางแยก เพื่อให้เราได้หยุดพูดคุยกันเพียงครู่หนึ่ง ก่อนต่างคนจะกลับไปยังเส้นทางของตัวเอง

ผศ.ดร.วิลาสินี จินตลิขิตดี|29 มิ.ย. 2569

หากย้อนกลับไปเมื่อ 20-30 ปีก่อน คำตอบของคำถามนี้คงเป็นเรื่องง่าย เพราะในยุคนั้น “ปริญญา” เปรียบเสมือนกุญแจดอกสำคัญที่ไขประตูสู่โอกาสทางอาชีพ ผู้ที่มีวุฒิการศึกษาระดับอุดมศึกษามักได้รับการยอมรับจากสังคม มีโอกาสเข้าทำงานในองค์กรขนาดใหญ่ และมีรายได้ที่มั่นคงกว่าผู้ที่ไม่มีวุฒิการศึกษาระดับอุดมศึกษา แต่ในปัจจุบันโลกกำลังเผชิญกับการเปลี่ยนแปลงครั้งสำคัญจากการพัฒนาอย่างก้าวกระโดดของปัญญาประดิษฐ์ หรือ AI จนทำให้หลายคนเริ่มตั้งคำถามว่า ใบปริญญาที่มีอยู่นั้นยังคงมีคุณค่าเช่นเดิมหรือไม่

ผศ.ดร.สิทธิชัย พินธุมา|22 มิ.ย. 2569

ในหลายองค์กร เรามักเห็นภาพคนทำงานที่เดินสวนกันไปมาในทางเดินเดียวกัน แต่กลับรู้สึกเหมือนอยู่ “คนละโลก” ทั้งที่ต่างก็ทำงานเพื่อองค์กรเดียวกัน ความรู้สึกแบ่งแยกแบบนี้ไม่ได้เกิดจากความไม่รักงาน หากแต่มักเกิดจากสิ่งที่มองไม่เห็น กำแพงบาง ๆ ระหว่างทีม ที่ค่อย ๆ สูงขึ้นจากความไม่เข้าใจ ความเร่งรีบ หรือระบบงานที่ทำให้เรามอง “งานของฉัน” มากกว่า “งานของเรา”

กังสดาร แตงน้อย|15 มิ.ย. 2569

ในยุคที่การศึกษาเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว มหาวิทยาลัยไม่ได้มีหน้าที่เพียงผลิตบัณฑิตที่มีความรู้ทางวิชาการ แต่ต้องพัฒนาทักษะการใช้ชีวิต การทำงาน และการปรับตัวให้สอดคล้องกับโลกอนาคต งานกิจกรรมนักศึกษาจึงกลายเป็น “พื้นที่การเรียนรู้” ที่สำคัญควบคู่กับห้องเรียน อย่างไรก็ตาม หลายสถาบันยังคงวัดความสำเร็จของกิจกรรมจาก “จำนวนผู้เข้าร่วม” หรือ “จำนวนโครงการ” มากกว่าการประเมินว่า นักศึกษาได้พัฒนาทักษะหรือเกิดการเรียนรู้อะไรอย่างแท้จริง แนวคิด Objective and Key Results (OKR) จึงเข้ามามีบทบาทสำคัญในการยกระดับการบริหารกิจกรรมนักศึกษา จากการทำงานตามแผน ไปสู่การบริหารเชิงผลลัพธ์ (Outcome-based Management)

ผศ.ดร.สิทธิชัย พินธุมา|8 มิ.ย. 2569

ในโลกการทำงานทุกวันนี้ เราอยู่ในยุคที่งานหลั่งไหลเข้ามาเร็วกว่าความคิดของเราเสียอีก ข้อความที่ไม่หยุดเด้ง การประชุมที่มากเกินจำเป็น และงานย่อยนับสิบที่แย่งสมาธิไปทีละนิดจนเราแทบไม่มีเวลาทำสิ่งสำคัญจริง ๆ หลายคนจึงทำงานตั้งแต่เช้าจนค่ำ แต่กลับรู้สึกว่า “ยังไม่ไปถึงไหนสักที” แท้จริงแล้ว ปัญหาไม่ได้อยู่ที่เวลาไม่พอ แต่อยู่ที่ เราไม่ได้ใช้เวลาทำงานที่สำคัญที่สุด นี่คือหัวใจของ “ทำงานน้อยลง แต่ได้ผลลัพธ์มากขึ้น” งานคุณภาพที่โลกยุคล้นงานกำลังเรียกร้องให้ผู้นำและคนทำงานทุกระดับกลับมาทบทวน

ผศ.ดร. สิทธิชัย พินธุมา|1 มิ.ย. 2569

“ในโลกที่ทุกคำตอบค้นหาได้ภายในไม่กี่วินาที สิ่งสำคัญอาจไม่ใช่การจำให้มากที่สุด แต่อาจเป็นการคิดให้เป็นมากกว่าเดิม” ตลอดหลายปีที่ผ่านมา “การศึกษาไทย” มักถูกตั้งคำถามอยู่เสมอเกี่ยวกับคุณภาพของผู้เรียน แม้นักเรียนและนักศึกษาหลายคนจะสามารถทำข้อสอบได้ดี มีผลการเรียนอยู่ในระดับสูง หรือจดจำเนื้อหาได้จำนวนมาก แต่ในอีกด้านหนึ่งกลับพบว่า ผู้เรียนจำนวนไม่น้อยยังขาดทักษะในการคิดวิเคราะห์ การตั้งคำถาม และการเชื่อมโยงความรู้กับสถานการณ์จริง

ผศ.ดร. สิทธิชัย พินธุมา|25 พ.ค. 2569

“เทคโนโลยีอาจช่วยให้การทำงานรวดเร็วขึ้น แต่ความเข้าใจของมนุษย์ยังคงเป็นสิ่งสำคัญเสมอ” ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา “AI” หรือ Artificial Intelligence ได้เข้ามามีบทบาทต่อการทำงานในหลายองค์กร รวมถึงสถาบันการศึกษาและมหาวิทยาลัยอย่างเห็นได้ชัด จากเดิมที่ AI อาจถูกมองว่าเป็นเรื่องไกลตัว ปัจจุบันกลับกลายเป็นเครื่องมือที่หลายคนเริ่มนำมาใช้ในชีวิตประจำวัน ไม่ว่าจะเป็นการสรุปข้อมูล การช่วยร่างเอกสาร การค้นคว้าข้อมูล การแปลภาษา การออกแบบสื่อประชาสัมพันธ์ หรือแม้แต่การช่วยวางแผนการทำงานในแต่ละวัน

ผศ.ดร. จิราภรณ์ อัจฉริยะประสิทธิ์|18 พ.ค. 2569

"เขาย่อมเปรียบเทียบความว่ายามรัก แต่น้ำผักต้มขมชมว่าหวาน ครั้นรักจางห่างเหินไปเนิ่นนาน แต่น้ำตาลว่าเปรี้ยวไม่เหลียวแล" กลอนบทข้างต้นปรากฏในเรื่อง พระอภัยมณี ของ สุนทรภู่ ตอนที่ 37 เป็นตอนพระอภัยมณีกล่าวเกี้ยวพานางละเวงวัณฬา เจ้าเมืองลังกาด้วยสิเน่หา นางละเวงกล่าวตัดพ้อพระอภัยมณี โดยพูดเปรียบเทียบถึงธรรมชาติของใจคนที่อาจเปลี่ยนแปลงและความไม่แน่นอนของความรัก ดัง “น้ำผักต้ม” ที่ขมกลับชมว่าหวานได้เมื่อยามรัก และเมื่อยามไร้รัก น้ำตาลที่หวานก็ว่าเปรี้ยวได้ พระอภัยมณีตอบนางด้วยการยืนยันว่าจะไม่เปลี่ยนแปลง ไม่ทิ้งไปไหน “จะเป็นตายอย่างไรไม่ไกลกัน”

ผศ.ดร. สิทธิชัย พินธุมา|11 พ.ค. 2569

เมื่อความรู้เพียงอย่างเดียวไม่เพียงพออีกต่อไป... ในโลกการทำงานปัจจุบัน องค์กรไม่ได้มองหาบุคลากรที่ “มีความรู้” เพียงอย่างเดียวอีกต่อไป หากแต่ต้องการ “คนที่ทำงานเป็น” สามารถปรับตัว ทำงานร่วมกับผู้อื่น และขับเคลื่อนงานให้สำเร็จได้ท่ามกลางความเปลี่ยนแปลง เราจึงเริ่มเห็นปรากฏการณ์ที่น่าสนใจ บัณฑิตจำนวนไม่น้อยมีผลการเรียนดี มีความรู้เชิงวิชาการแน่น แต่กลับเผชิญความท้าทายในการทำงานจริง ไม่ว่าจะเป็นการสื่อสาร การทำงานเป็นทีม หรือการรับมือกับแรงกดดัน คำถามสำคัญจึงไม่ใช่เพียงว่า“นักศึกษารู้มากแค่ไหน?” แต่คือ “นักศึกษาสามารถนำความรู้นั้นไปใช้ได้ดีเพียงใดในโลกความเป็นจริง?”