รอยเท้าของครูบนเส้นทางกว่า 8 ทศวรรษ
หากย้อนกลับไปเมื่อกว่า 80 ปีก่อน พื้นที่สวนสุนันทาในวันนี้ยังไม่ได้เป็นมหาวิทยาลัยที่เต็มไปด้วยอาคารเรียนและนักศึกษา หากแต่เป็นพื้นที่ที่กำลังค่อย ๆ เปลี่ยนผ่าน
จากพระราชวังในอดีต สู่บทบาทใหม่ในฐานะแหล่งเรียนรู้ของคนรุ่นใหม่ และหนึ่งในเรื่องราวสำคัญที่เติบโตขึ้นพร้อมกับสวนสุนันทา คือเรื่องราวของ “การสร้างครู”
ในปี พ.ศ. 2480 “โรงเรียนสวนสุนันทาวิทยาลัย” ได้เปิดดำเนินการ และได้เริ่มจัดการศึกษาด้านการฝึกหัดครูขึ้นในปี พ.ศ. 2481
นับเป็นจุดเริ่มต้นของเส้นทางการผลิตครูของสวนสุนันทา จากวันนั้นเป็นต้นมา ห้องเรียนแห่งนี้จึงไม่ได้ทำหน้าที่เพียงถ่ายทอดความรู้
หากยังเป็นพื้นที่ที่หล่อหลอมคนหนุ่มสาวให้พร้อมออกไปทำหน้าที่สำคัญในการสร้างคนรุ่นต่อไป
จากคณะวิชาครุศาสตร์สู่คณะครุศาสตร์
วันเวลาผ่านไป การศึกษาของสวนสุนันทาเติบโตขึ้นตามการเปลี่ยนแปลงของประเทศ จากโรงเรียนพัฒนาเป็นวิทยาลัยครู สู่สถาบันราชภัฏ บทบาทด้านการศึกษาก็ขยายกว้างขึ้น ชื่อ “คณะวิชาครุศาสตร์” ได้พัฒนามาเป็น “คณะครุศาสตร์” สะท้อนถึงการขยายภารกิจจากการผลิตครูไปสู่การพัฒนาวิชาการด้านการศึกษา การวิจัย และการบริการวิชาการแก่สังคม
กระทั่งปี พ.ศ. 2547 เมื่อสถาบันราชภัฏสวนสุนันทาได้รับการสถาปนาเป็น “มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา” การศึกษาของสวนสุนันทาจึงก้าวเข้าสู่บริบทของมหาวิทยาลัยอย่างเต็มรูปแบบ
รากเดิมที่ยังคงอยู่ในโลกใหม่
คำว่า “ครู” ในเวลานั้นอาจเรียบง่ายกว่าความหมายในปัจจุบัน นักศึกษาครูเรียนรู้ทั้งวิชาการและทักษะการสอนเพื่อเตรียมตัวออกไปยืนหน้าชั้นเรียน แต่สิ่งที่ไม่เคยเปลี่ยน คือ ความรับผิดชอบของผู้ที่จะต้องนำความรู้ไปส่งต่อให้กับเด็กและเยาวชนอีกนับไม่ถ้วน
แม้ในบริบทมหาวิทยาลัย คณะครุศาสตร์ก็ยังคงทำหน้าที่สำคัญในการผลิตและพัฒนาครู พร้อมปรับการเรียนการสอนให้สอดรับกับโลกที่เปลี่ยนแปลงไป จากห้องเรียนในวันวานที่มีเพียงกระดานดำ หนังสือ และสมุดจด วันนี้ห้องเรียนของครูรุ่นใหม่เต็มไปด้วยเทคโนโลยี สื่อดิจิทัล และวิธีการเรียนรู้ที่หลากหลายขึ้น แต่หัวใจสำคัญของการเป็นครูกลับยังคงเหมือนเดิม นั่นคือ การเข้าใจผู้เรียน และการทำให้การเรียนรู้มีความหมายต่อชีวิต
