เมื่อวัย 18 คือพื้นที่รอยต่อของการเป็นผู้ใหญ่ ความจริงใจของ Gen Z ต่ออนาคตและความกลัวที่จะเติบโต
อายุ 18 ปี มันเหมือนการยืนอยู่ตรงทางข้ามถนนที่ไม่มีสัญญาณไฟจราจร ด้านหนึ่งสังคมเดินเข้ามาแปะป้ายบอกว่า "ยินดีด้วย คุณเป็นผู้ใหญ่แล้วนะ" แต่อีกด้าน หัวใจเรายังบอกว่า "เดี๋ยวก่อน ฉันยังเป็นแค่เด็กที่ยังไม่แน่ใจเลยว่าตัวเองชอบอะไรด้วยซ้ำ" พอได้ลองตกผลึกมันยิ่งทำให้ฉันเห็นชัดว่า ความกลัวที่จะเติบโตไม่ใช่เรื่องของความอ่อนแอ แต่มันคือความจริงใจอันเปราะบางของคน Gen Z ที่กำลังถูกบีบให้เผชิญหน้ากับโลกความจริง
ฉันรู้สึกเหมือนไม่มีทิศทางเลย แต่อยากหยุดตัวเองไว้ที่อายุ 18 ตลอดไป
เมื่อชีวิตเข้าสู่วัยผู้ใหญ่ สิ่งแรกๆ ที่เข้ามาคือความรับผิดชอบและการตัดสินใจที่ผู้ใหญ่ต้องเจอ ไม่ว่าจะเป็นเรื่อง ความสัมพันธ์ หน้าที่ และความกดดันต่ออนาคต
การตัดใจจากความสัมพันธ์ การตัดสินใจเลิกรากับคนรัก เพราะเริ่มตระหนักว่า นี่คือครั้งแรกที่ต้องรับมือกับ "เรื่องของผู้ใหญ่" ที่มาพร้อมกับความรู้สึกที่ ยังไม่พร้อมที่จะยึดติดกับใคร
ความกดดันเรื่องทางเดินชีวิต แม้จะรู้ว่ายังมีเวลาอีกทั้งชีวิต แต่แรงกดดันจากรอบข้างกลับบีบเค้นให้พวกเราต้องรีบค้นหาให้รู้ว่า "อยากเป็นอะไร" หรือ "อยากทำอะไร" ทั้งที่หลายคนยังคงยืนอยู่ตรงจุดนิ่งและมองไม่เห็นทางข้างหน้าอย่างชัดเจนเลย
เมื่อถอยออกมามองถึงบทเรียนจากช่วงชีวิตมัธยม ท้ายที่สุดพบว่าเรามีแต่ความเสียดาย เสียดายที่โฟกัสกับเรื่องไม่เป็นเรื่อง การเสียเวลาไปกับการแคร์สายตาคนอื่น การยึดติดกับสถานะทางสังคมในโรงเรียน หรือแม้แต่การฝันกลางวันกลางห้องเรียน ที่กลายเป็นพื้นที่หลบภัยจิตใจ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องความรัก ความหลงใหลในตัวใครสักคนที่ทำให้รู้สึกว่าทุกการกระทำของฝ่ายตรงข้ามมีผลต่อชีวิตสุดๆ แม้ลึกๆ จะรู้ดีว่าความรักในวัยนี้อาจไม่ได้ยั่งยืนไปจนถึงอายุ 30 ก็ตาม
ภาพลักษณ์บนโลกออนไลน์ และแรงปรารถนาจะเป็น Influencer
ความงาม รูปลักษณ์ และโซเชียลมีเดีย กลายเป็นอีกหนึ่งแรงกดดันมหาศาลของคน Gen Z ต้องยอมรับตามตรงว่า "รูปลักษณ์ดึงดูดทุกอย่าง โดยแทบไม่มีใครสนใจจริงๆ ว่าเราอยากพูดอะไร" ทำให้หลายคนต้องคอยกังวลกับหน้าตาและภาพลักษณ์ของตัวเองตลอดเวลาจนรู้สึกเหน็ดเหนื่อย
ส่งผลให้เทรนด์อาชีพในฝันของผู้คนส่วนมากอย่าง “Influencer” กลายเป็นความฝันยอดฮิตของวัยรุ่นยุคนี้ ผู้คนต่างต้องการความโด่งดัง และเป็นที่สนใจของผู้คน เพราะต่างเชื่อว่าสิ่งเหล่านี้ นำพามาซึ่งคุณค่าในตัวเอง อำนาจ เงินทอง รวมถึงการสมหวังในความรัก ที่รูปแบบความสัมพันธ์มักเริ่มต้นผ่านโซเชียลมีเดียและการพบกันในโลกจริงที่เหมือนเทพนิยาย
ในด้านความสิ้นหวังต่อปัญหาสภาวะโลกร้อน อาจไม่ใช่แค่การตื่นกลัวของ Gen Z เท่านั้น แต่มันคือจุดเปลี่ยนสำคัญที่ทำให้ตื่นมาเจอความจริงแบบเต็มตา เมื่อภาพผู้ใหญ่ในอดีตสะท้อนการเลือกผลประโยชน์ทางการเงินมากกว่าการปกป้องธรรมชาติ ความผิดหวังนี้จึงกลายเป็นแรงผลักให้คนรุ่นใหม่ไม่อยากเติบโตไปเป็นผู้ใหญ่แบบเดิมๆ การที่พวกเขาต้องลุกขึ้นมาแบกรับผลกระทบจากมลพิษและปัญหาที่ไม่ได้ก่อ มันกลายเป็นเชื้อไฟที่ทำให้ Gen Z เข้าใจได้ทันทีว่า เราฝากอนาคตไว้กับใครไม่ได้อีกแล้ว และถึงเวลาต้องก้าวขึ้นมาสร้างนิยาม "ความรับผิดชอบ" ใหม่ด้วยมือของคนรุ่นตัวเอง
ทุกสิ่งที่เคยฝันไว้ในวัยเด็ก จะไม่กลายเป็นความจริง
พอมองรวมๆ แล้ว ความโดดเดี่ยวที่มาพร้อมกับคำว่าผู้ใหญ่มันอาจไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิด แต่มันคือ "พื้นที่ส่วนตัว" ที่ไม่มีใครมาคอยกำหนดชีวิตเราได้อีกแล้ว ภาพความสนุกแบบเด็กๆ อาจจะค่อยๆ ซาลง พร้อมความกังวลว่าฝันวันวานจะหลุดลอย แต่การยืนด้วยตัวเองนี่แหละ คือ พลังที่ทำให้เรามีสิทธิ์เลือกจริงๆ การก้าวออกมาอยู่ตัวคนเดียวไม่ได้แปลว่าเราว้าเหว่ แต่มันคือการแลกเอาอิสรภาพในการทิ้งความฝันที่ไม่ใช่ แล้วเริ่มต้นวาดบทชีวิตบทใหม่ในแบบที่เราอยากเป็น ความเวิ้งว้างนั้นเลยไม่ใช่ความว่างเปล่า แต่มันคือผืนผ้าใบโล่งๆ ที่รอให้เราลงมือระบายสีชีวิตตัวเองต่างหาก
