ผศ.ดร.วิลาสินี จินตลิขิตดี|30 มี.ค. 2569

จากบทความก่อนที่ผู้เขียนได้เขียนถึงร้านกาแฟ ทำให้หวนนึกไปถึงสภากาแฟที่ผู้เขียนเคยมีความทรงจำดี ๆ มากมาย ภาพของสภากาแฟในอดีตกลับเข้ามาในความคิดอีกครั้ง เป็นภาพของผู้คนที่แตกต่างหลากหลายมานั่งล้อมโต๊ะไม้เก่า ๆ ในร้านกาแฟโบราณ เสียงช้อนกระทบแก้วกาแฟร้อน คลอไปกับบทสนทนาของผู้คนที่พูดคุยกันอย่างเข้มข้นในเรื่องสัพเพเหระต่าง ๆ ตั้งแต่เรื่องราวในชุมชน ราคาข้าว ราคาทองคำ ราคาน้ำมัน ไปจนถึงการเมืองระดับชาติ โดยที่กาแฟในแก้วอาจเป็นเพียงโอเลี้ยง ยกล้อ หรือกาแฟโบราณใส่นมข้น แต่สิ่งที่เข้มข้นกว่า คือ เนื้อหาของบทสนทนา และความเป็นสาธารณะ ที่เปิดโอกาสให้คนต่างวัย ต่างอาชีพ และต่างสถานะทางสังคมได้มานั่งร่วมวงสนทนากันอย่างไม่มีเงื่อนไข สภากาแฟจึงไม่ใช่แค่ “ร้าน” แต่เป็น “พื้นที่สาธารณะเชิงปฏิสัมพันธ์” ที่ช่วยเติมพลังบวกก่อนใช้ชีวิตในแต่ละวัน

ผศ.ดร. นรินทร์ ยืนทน|23 มี.ค. 2569

โลกของการสื่อความหมายทางการท่องเที่ยว ประสบการณ์ที่นักท่องเที่ยวได้รับมิเพียงแต่มองด้วยสายตาเท่านั้น แต่เป็นการรับรู้ผ่าน “เรื่องเล่า” (Storytelling) ที่วางอยู่บนรากฐานประวัติศาสตร์ผสานกับความคิดสร้างสรรค์เพื่อดึงดูดผู้มาเยือน ดังเช่นครั้งนี้ ผู้เขียนได้มีโอกาสมาเยือนวัดพระศรีรัตนมหาธาตุ วรมหาวิหาร จังหวัดพิษณุโลก หรือที่ชาวพิษณุโลกเรียกว่า “วัดใหญ่” ซึ่งโดยทั่วไปนั้น คนส่วนใหญ่เดินทางมาที่นี่มักจะมุ่งตรงไปชมความวิจิตรและสง่างามของ “พระพุทธชินราช” อาจกล่าวได้ว่าเป็นราชาแห่งพระพุทธรูปไทยองค์หนึ่ง และยังมีการนำไปจำลองเป็นจำนวนมาก แต่วันนี้ขอนำผู้อ่านมายังมุมเล็ก ๆ ไม่ไกลจากวิหารมากนัก มีพระพุทธรูปองค์ย่อมที่ประดิษฐานภายในวิหารน้อยท่ามกลางต้นโพธิ์ 3 ต้นที่เรียกว่า “โพธิ์สามเส้า” ซึ่งมีเรื่องเล่าที่น่า “อิ่มใจ” และ “อิ่มกระเป๋า” ไม่แพ้กัน ท่านคือ “พระเหลือ” พระพุทธรูปที่บ่งชี้ได้ถึงศรัทธาของคนในอดีต..จากของที่เหลือสู่สิ่งที่ “เลอค่า” ที่สุดจนปัจจุบัน

ผศ.ดร.วิลาสินี จินตลิขิตดี|16 มี.ค. 2569

ในฐานะที่ผู้เขียนเป็นอาจารย์มหาวิทยาลัยมาเกือบ 20 ปี โดยเริ่มจากการเป็นอาจารย์ผู้สอนในระดับปริญญาตรี และต่อมาได้เปลี่ยนมาเป็นอาจารย์ผู้สอนในระดับปริญญาโทจนกระทั่งถึงปัจจุบัน ผู้เขียนเห็นความเปลี่ยนแปลงหลายอย่างที่เกิดขึ้นกับระบบการศึกษาไทย โดยในบทความนี้ผู้เขียนจะขอกล่าวถึงเฉพาะการศึกษาในระดับปริญญาโท ซึ่งผู้เขียนเป็นอาจารย์ผู้รับผิดชอบหลักสูตรอยู่ ความเปลี่ยนแปลงที่เห็นได้อย่างชัดเจนโดยเฉพาะ 2 ปีการศึกษาล่าสุด คือ จำนวนผู้เรียนที่เพิ่มมากขึ้นอย่างก้าวกระโดด

ผศ.ดร.นรินทร์ ยืนทน |9 มี.ค. 2569

นึกย้อนไปสมัยเรียนและทำวิทยานิพนธ์ด้านประวัติศาสตร์ศิลปะ บ่อยครั้งทำงานในห้องและขลุกตัวอยู่กับเอกสารแต่ก็ยังคิดงานไม่ออก จนกระทั่งนึกถึงคำพูดหนึ่งของอาจารย์ผู้เขียน ศาสตราจารย์กิตติคุณ ดร.สันติ เล็กสุขุม ซึ่งผู้เขียนยังคงจำได้และชอบมากเวลาออกทัศนศึกษาคือ “ออกไปคุยกับศิลปกรรมดูบ้าง” และเกือบทุกครั้งผลลัพธ์ที่ได้ก็เป็นไปอย่างน่าพึงพอใจ จนกระทั่งในหลาย ๆ ครั้ง เมื่อผู้เขียนเดินทางท่องเที่ยวไปสถานที่ท่องเที่ยวต่าง ๆ และนำภาพสถานที่นั้น ๆ กลับมาพูดคุยหรือนำเสนอมุมมองต่อนักศึกษาผ่านเรื่องเล่า (Storytelling) ทำให้เห็นภาพชัดเจนว่า การศึกษาไม่ควรนิยามไว้เพียงแต่อยู่ในกรอบสี่เหลี่ยมของห้องเรียนหรือกระดาษเท่านั้น โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ผู้เขียนเอง

ผศ.ดร.วิลาสินี จินตลิขิตดี|2 มี.ค. 2569

          เมื่อครั้งผู้เขียนทำผลงานทางวิชาการ ซึ่งต้องอาศัยสมาธิ เพื่ออ่านเอกสาร วิเคราะห์ และสังเคราะห์งานต่าง ๆ ผู้เขียนมักคิดเสมอว่า สถานที่ที่เหมาะสมที่สุดต้องเป็นสถานที่ที่มีความเงียบ เพื่อจะได้อยู่กับตัวเองอย่างเต็มที่ เมื่อเกิดความคิดเช่นนี้ผู้เขียนจึงเลือกทำผลงานทางวิชาการที่ห้องทำงานและที่บ้าน แต่ปรากฏว่าสถานที่เหล่านี้ไม่ได้สร้างแรงบันดาลใจให้กับผู้เขียนเลยแม้แต่น้อย           ผู้เขียนจึงกลับมาคิดทบทวนว่า แล้วสถานที่ไหนถึงจะเหมาะกับการทำผลงานทางวิชาการของตัวเอง ด้วยความที่ผู้เขียนชื่นชอบการดื่มชา กาแฟ และมัทฉะ ทำให้เกิดความคิดที่จะไปนั่งร้านกาแฟเพื่อทำผลงานทางวิชาการ ซึ่งตอนแรกไม่คิดว่าบรรยากาศที่เต็มไปด้วยผู้คนที่หลากหลาย ความวุ่นวาย เสียงพูดคุย กิจกรรมที่เยอะแยะมากมายของผู้คนภายในร้านกาแฟ จะทำให้สร้างสรรค์ผลงานทางวิชาการได้ แต่ด้วยความที่อยากทดลองจึงได้หอบอุปกรณ์พร้อมทั้งเอกสารต่าง ๆ ไปที่ร้านกาแฟ ทำให้พบความจริงที่ว่า ร้านกาแฟเป็นสถานที่ที่เหมาะสมที่สุดในการสร้างสรรค์ผลงานทางวิชาการของผู้เขียน

ดร.สมทบ แก้วเชื้อ|23 ก.พ. 2569

ในยุคที่เทคโนโลยีดิจิทัลก้าวหน้าอย่างไม่หยุดยั้ง ได้แปรสภาพอุปกรณ์สื่อสารให้เป็น "เลนส์หลัก" ผ่านอุปกรณ์จำพวก สมาร์ทโฟน คอมพิวเตอร์ หรือโทรทัศน์ ที่ผู้คนใช้ส่องมองและรับรู้ความเป็นไปของสังคมในวงกว้าง การดำเนินชีวิตประจำวัน การรับข้อมูลข่าวสาร หรือแม้แต่การสร้างความสัมพันธ์ ล้วนเกิดขึ้นและถูกกรองผ่านหน้าจอภาพมากขึ้นเรื่อย ๆ   การมองสังคมผ่านจอนี้จึงเป็นปรากฏการณ์ที่นำมาซึ่งการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ ทั้งในด้านโอกาสในการเข้าถึงความรู้และด้านความท้าทายต่อสุขภาพจิตและความสัมพันธ์ทางสังคม

ผศ.ดร.สิทธิชัย พินทุมา|16 ก.พ. 2569

ถ้าลองหลับตาสักครู่แล้วนึกถึงภาพการทำงานเมื่อสิบปีก่อน เราอาจเห็นโต๊ะทำงานที่เต็มไปด้วยแฟ้มเอกสาร การประชุมที่ยาวจนลืมหายใจ และระบบงานที่ทุกอย่างต้อง “ถูกต้องตามขั้นตอน” แบบไม่เผลอแม้เสี้ยววินาที   แต่ถ้าเปิดตากลับมามองโลกวันนี้ ภาพเดิมนั้นแทบจะกลายเป็นเรื่องเล่าของอีกยุคหนึ่งไปแล้ว เพราะโลกของการทำงานตอนนี้เต็มไปด้วยคนรุ่นใหม่ที่กล้าถาม คิดเร็ว ลองเร็ว และเรียนรู้เร็วกว่าเดิมมาก ขณะเดียวกัน AI ก็กลายเป็นเหมือนผู้ช่วยเงียบๆ ที่อยู่ข้างเราโดยที่หลายคนอาจไม่รู้ตัว โลกไม่ได้เปลี่ยนอย่างค่อยเป็นค่อยไป แต่เปลี่ยนแบบ “กระโดดขั้น” จนหลายองค์กรตามไม่ทัน และบางองค์กรยังตั้งหลักไม่ได้จนถึงวันนี้

ผศ.ดร. นรินทร์ ยืนทน|9 ก.พ. 2569

          “สวนสุนันทาเป็นสง่า...แก้วเจ้าจอมดอกไม้สดใส คู่นามของวิทยาลัย ดุจใจมั่นหมายสื่อสายสัมพันธ์”           เนื้อเพลงท่อนสำคัญที่ฝังแน่นในความทรงจำของผู้เขียนได้เป็นอย่างดีในฐานะศิษย์เก่ามหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา “แก้วเจ้าจอม” นามดอกไม้ที่ปรากฏบนท่อนเพลงมาพร้อมกับเอกลักษณ์สีม่วงอมน้ำเงินและกลิ่นหอมโยน มิเพียงแต่เป็นสัญลักษณ์เท่านั้น แต่แฝงรหัสลับแห่งการเติบโตที่ยังคงมี “Vibe” และความหมายที่ลึกซึ้งทางการศึกษาในยุคที่ทุกอย่างหมุนไปอย่างรวดเร็ว

ผศ.ดร.วิลาสินี จินตลิขิตดี|2 ก.พ. 2569

ในอดีต “ผลการเรียน” และ “เกียรตินิยม” คือสัญลักษณ์สูงสุดของความสำเร็จทางการศึกษา เป็นใบเบิกทางไปสู่การได้งานทำที่ดี มีรายได้ที่มั่นคง และเป็นที่ยอมรับในสังคม ระบบการศึกษาไทยและอีกหลายประเทศจึงมุ่งเน้นการแข่งขันทางวิชาการ วัดผลด้วยคะแนนสอบ และจัดอันดับความสามารถของผู้เรียนจากผลการเรียนอย่างชัดเจน อย่างไรก็ตาม เมื่อโลกเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว