ปาณิศา ศรีเรืองศักดิ์|24 ส.ค. 2569

ในโลกที่ทุกคนต่างวิ่งวุ่นอยู่กับการสร้างผลงาน การอยู่เฉยๆ โดยไม่ทำอะไรเลยกลับกลายเป็นเรื่องที่ชวนให้รู้สึกผิดอย่างน่าประหลาด? เราถูกปลูกฝังให้เชื่อมาตลอดว่า "ความสุขและ Success" ต้องแลกมาด้วยความยุ่งตลอดเวลา จนสมองของเราติดหล่มอยู่กับความเครียดและการไล่ตามเป้าหมายแบบไม่หยุดพัก แต่จะเกิดอะไรขึ้น… หาก “ศิลปะแห่งการไม่ทำอะไรเลย” ที่ดูเหมือนจะเรียบง่ายที่สุด กลับกลายเป็นกุญแจสำคัญในการฟื้นฟูจิตใจที่เรามองข้ามไป

ณัฐวลัญช์ วังนิล|17 ส.ค. 2569

“เราอาจควบคุมสิ่งที่เกิดขึ้นไม่ได้ แต่เรายังเลือกได้ว่าจะตอบสนองต่อสิ่งนั้นอย่างไร” ในชีวิตของคนเรา มีเรื่องมากมายที่อยากให้เป็นไปอย่างที่คิด อยากให้ทุกอย่างราบรื่น อยากให้คนรอบตัวเข้าใจ อยากให้การทำงานเป็นไปตามแผน หรืออยากให้ความพยายามของเรานำไปสู่ผลลัพธ์ที่คาดหวัง แต่ในความเป็นจริง ชีวิตไม่เคยอยู่ภายใต้การควบคุมของเราได้ทั้งหมด

ผศ.ดร.นรินทร์ ยืนทน|3 ส.ค. 2569

หลายเดือนที่ผ่านมา ผู้เขียนได้ยินคำว่าการตั้ง OKR ในการทำงานอยู่บ่อยครั้ง ผนวกกับเมื่อกลางเดือนที่ผ่านมา ทางวิทยาลัยฯ ที่ผู้เขียนทำงานอยู่ก็ได้มอบหมายให้แต่ละสาขาจัดทำ OKR ในระดับสาขาเช่นกัน ผู้เขียนเลยลองนำคำว่า OKR (Objectives & Key Results) ซึ่งดูเป็นกรอบการทำงานที่ชัดเจนขององค์กรสมัยใหม่ มาวางคู่กับ "ทุนทางวัฒนธรรมทางการท่องเที่ยว" ที่เต็มไปด้วยเรื่องราว วิถีชีวิตดั้งเดิม และศิลปวัฒนธรรม ความรู้สึกแรกคือเหมือนพยายามเอา "หุ่นยนต์" มาฟ้อนรำร่วมกับ "นาฏศิลปินไทย" ซึ่งดูแล้วไม่น่าจะเข้ากันได้เลยใช่ไหมครับ? แต่หากลองมองข้ามศัพท์เทคนิคที่ดูยาก แล้วมองลงไปลึกถึงแก่นสาระของทั้งสองสิ่ง เราอาจพบว่าสองสิ่งนี้ไม่ได้แค่ "อยู่ร่วมกันได้" เท่านั้น แต่ยังช่วย "เติมเต็มกันและกัน" จนอาจสร้างผลลัพธ์ที่น่าทึ่งได้อีกด้วย

สุจินลักษณ์ ฉัตรเงิน|27 ก.ค. 2569

เมื่อความสามารถพาเราเข้ามา แต่การวางตัวต่างหากที่พาเราไปได้ไกล ในโลกของการทำงาน หลายคนเชื่อว่าความรู้ ความสามารถ หรือผลงาน คือสิ่งที่กำหนดความสำเร็จ แต่เมื่อได้ก้าวเข้าสู่การทำงานจริงกลับพบว่า สิ่งที่ทำให้คนคนหนึ่งได้รับความไว้วางใจ ได้รับโอกาส และสามารถเติบโตในสายอาชีพได้อย่างยั่งยืน ไม่ได้มีเพียง "ความเก่ง" เท่านั้น หากยังมีอีกปัจจัยหนึ่งที่มักถูกมองข้าม นั่นคือ "การวางตัว"

อาจารย์ต้นฝน ทรัพย์นิรันดร์|6 ก.ค. 2569

ช่วงชีวิตนี้ ผมมีโอกาสพบเจอผู้คนมากขึ้น และดูเหมือนผู้คนที่เดินเข้ามาในแต่ละวันจะมีความหลากหลายกว่าที่เคย บางคนเรารู้จักกันมานานจนแทบไม่ต้องอธิบายอะไรให้มากความ บางคนเพิ่งพบกันเป็นครั้งแรก บางคนเข้ามาเพราะหน้าที่ ขณะที่บางคนได้พบกันเพราะความบังเอิญ เหมือนชีวิตวางเขาไว้ตรงทางแยก เพื่อให้เราได้หยุดพูดคุยกันเพียงครู่หนึ่ง ก่อนต่างคนจะกลับไปยังเส้นทางของตัวเอง

ผศ.ดร.วิลาสินี จินตลิขิตดี|29 มิ.ย. 2569

หากย้อนกลับไปเมื่อ 20-30 ปีก่อน คำตอบของคำถามนี้คงเป็นเรื่องง่าย เพราะในยุคนั้น “ปริญญา” เปรียบเสมือนกุญแจดอกสำคัญที่ไขประตูสู่โอกาสทางอาชีพ ผู้ที่มีวุฒิการศึกษาระดับอุดมศึกษามักได้รับการยอมรับจากสังคม มีโอกาสเข้าทำงานในองค์กรขนาดใหญ่ และมีรายได้ที่มั่นคงกว่าผู้ที่ไม่มีวุฒิการศึกษาระดับอุดมศึกษา แต่ในปัจจุบันโลกกำลังเผชิญกับการเปลี่ยนแปลงครั้งสำคัญจากการพัฒนาอย่างก้าวกระโดดของปัญญาประดิษฐ์ หรือ AI จนทำให้หลายคนเริ่มตั้งคำถามว่า ใบปริญญาที่มีอยู่นั้นยังคงมีคุณค่าเช่นเดิมหรือไม่

ผศ.ดร.สิทธิชัย พินธุมา|22 มิ.ย. 2569

ในหลายองค์กร เรามักเห็นภาพคนทำงานที่เดินสวนกันไปมาในทางเดินเดียวกัน แต่กลับรู้สึกเหมือนอยู่ “คนละโลก” ทั้งที่ต่างก็ทำงานเพื่อองค์กรเดียวกัน ความรู้สึกแบ่งแยกแบบนี้ไม่ได้เกิดจากความไม่รักงาน หากแต่มักเกิดจากสิ่งที่มองไม่เห็น กำแพงบาง ๆ ระหว่างทีม ที่ค่อย ๆ สูงขึ้นจากความไม่เข้าใจ ความเร่งรีบ หรือระบบงานที่ทำให้เรามอง “งานของฉัน” มากกว่า “งานของเรา”

กังสดาร แตงน้อย|15 มิ.ย. 2569

ในยุคที่การศึกษาเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว มหาวิทยาลัยไม่ได้มีหน้าที่เพียงผลิตบัณฑิตที่มีความรู้ทางวิชาการ แต่ต้องพัฒนาทักษะการใช้ชีวิต การทำงาน และการปรับตัวให้สอดคล้องกับโลกอนาคต งานกิจกรรมนักศึกษาจึงกลายเป็น “พื้นที่การเรียนรู้” ที่สำคัญควบคู่กับห้องเรียน อย่างไรก็ตาม หลายสถาบันยังคงวัดความสำเร็จของกิจกรรมจาก “จำนวนผู้เข้าร่วม” หรือ “จำนวนโครงการ” มากกว่าการประเมินว่า นักศึกษาได้พัฒนาทักษะหรือเกิดการเรียนรู้อะไรอย่างแท้จริง แนวคิด Objective and Key Results (OKR) จึงเข้ามามีบทบาทสำคัญในการยกระดับการบริหารกิจกรรมนักศึกษา จากการทำงานตามแผน ไปสู่การบริหารเชิงผลลัพธ์ (Outcome-based Management)

ผศ.ดร.สิทธิชัย พินธุมา|8 มิ.ย. 2569

ในโลกการทำงานทุกวันนี้ เราอยู่ในยุคที่งานหลั่งไหลเข้ามาเร็วกว่าความคิดของเราเสียอีก ข้อความที่ไม่หยุดเด้ง การประชุมที่มากเกินจำเป็น และงานย่อยนับสิบที่แย่งสมาธิไปทีละนิดจนเราแทบไม่มีเวลาทำสิ่งสำคัญจริง ๆ หลายคนจึงทำงานตั้งแต่เช้าจนค่ำ แต่กลับรู้สึกว่า “ยังไม่ไปถึงไหนสักที” แท้จริงแล้ว ปัญหาไม่ได้อยู่ที่เวลาไม่พอ แต่อยู่ที่ เราไม่ได้ใช้เวลาทำงานที่สำคัญที่สุด นี่คือหัวใจของ “ทำงานน้อยลง แต่ได้ผลลัพธ์มากขึ้น” งานคุณภาพที่โลกยุคล้นงานกำลังเรียกร้องให้ผู้นำและคนทำงานทุกระดับกลับมาทบทวน