ณัฐวลัญช์ วังนิล|30 ก.ย. 2569

“เคยไหม? ในห้องประชุมมีคนพูดต่อเนื่อง ทุกคนช่วยกันเสนอความคิดเห็น บางคนตอบคำถามได้ทันที ขณะที่บางคนกำลังนั่งฟังเงียบ ๆ และคิดอยู่ในใจว่า “ขอเวลาคิดอีกนิด…แล้วค่อยพูดได้ไหม?” การเงียบในสถานการณ์แบบนี้ อาจไม่ได้หมายความว่าไม่มีความคิดเห็น แต่บางครั้งหมายถึงกำลังฟัง กำลังคิด และกำลังเรียบเรียงสิ่งที่อยากพูดให้ดีที่สุด” ...นี่คืออีกมุมหนึ่งของคนที่มีลักษณะเป็น Introvert ซึ่งเมื่อเข้ามาอยู่ในโลกการทำงาน ความเงียบของพวกเขาอาจถูกตีความไปได้หลายแบบ

ปาณิศา ศรีเรืองศักดิ์|21 ก.ย. 2569

ความเจ็บปวดในชีวิตคู่หลายครั้งไม่ได้เกิดจากใครผิด แต่มันคือ "ภาวะแปลภาษาความรักพลาด" เมื่อฝ่ายหนึ่งทุ่มเทสร้างความมั่นคง แต่กลับพบว่าอีกฝ่ายกำลังเหงาเพราะต้องการเพียงการเชื่อมโยงทางอารมณ์ คำว่า "รู้สึกเหมือนไม่ค่อยได้รับความรัก" จึงไม่ใช่การปฏิเสธคุณค่าของการเสียสละ แต่มันคือวินาทีที่สะท้อนว่า คุณทั้งคู่กำลังรักกันสุดหัวใจ เพียงแต่ส่งสัญญาณออกไปบนคลื่นความถี่ที่ต่างกันแค่นั้น

ปาณิศา ศรีเรืองศักดิ์|7 ก.ย. 2569

เราเรียนรู้วิธีดูนาฬิกาตั้งแต่สมัยประถมศึกษา ซึ่งก็คงเหมือนกับผู้คนส่วนใหญ่ ที่ใช้เวลาเพียงสั้นๆ ก็เข้าใจการทำงานของเข็มยาว เข็มสั้น และเข็มวินาที รวมถึงวิธีที่เข็มทั้งหมดทำงานร่วมกันเพื่อบอกเวลา จนกระทั่งเติบโตขึ้น ถึงได้ตระหนักว่าการมองนาฬิกามีอะไรมากกว่าแค่การชำเลืองมองและบอกเวลาในชั่วพริบตา ในไม่ช้าก็พบว่า เวลาคือหนึ่งในสิ่งที่หลอกตาที่สุดในชีวิต บางช่วงเวลา เข็มวินาทียังคงเดินอย่างช้าๆ ราวกับใช้เวลาชั่วนาตาปีเพื่อหมุนรอบหน้าปัดให้ครบหนึ่งนาที แต่พอรู้สึกตัวอีกที เรากลับสูญเสียไม่เพียงแค่นาทีหรือชั่วโมง แต่เป็นวันๆ และในเวลาไม่นาน เดือนและปีทั้งปีก็หลุดลอยไป แล้วเราก็ทำได้เพียงสงสัยว่า เวลาเหล่านั้นหายไปไหนหมด

ปาณิศา ศรีเรืองศักดิ์|24 ส.ค. 2569

ในโลกที่ทุกคนต่างวิ่งวุ่นอยู่กับการสร้างผลงาน การอยู่เฉยๆ โดยไม่ทำอะไรเลยกลับกลายเป็นเรื่องที่ชวนให้รู้สึกผิดอย่างน่าประหลาด? เราถูกปลูกฝังให้เชื่อมาตลอดว่า "ความสุขและ Success" ต้องแลกมาด้วยความยุ่งตลอดเวลา จนสมองของเราติดหล่มอยู่กับความเครียดและการไล่ตามเป้าหมายแบบไม่หยุดพัก แต่จะเกิดอะไรขึ้น… หาก “ศิลปะแห่งการไม่ทำอะไรเลย” ที่ดูเหมือนจะเรียบง่ายที่สุด กลับกลายเป็นกุญแจสำคัญในการฟื้นฟูจิตใจที่เรามองข้ามไป

ณัฐวลัญช์ วังนิล|17 ส.ค. 2569

“เราอาจควบคุมสิ่งที่เกิดขึ้นไม่ได้ แต่เรายังเลือกได้ว่าจะตอบสนองต่อสิ่งนั้นอย่างไร” ในชีวิตของคนเรา มีเรื่องมากมายที่อยากให้เป็นไปอย่างที่คิด อยากให้ทุกอย่างราบรื่น อยากให้คนรอบตัวเข้าใจ อยากให้การทำงานเป็นไปตามแผน หรืออยากให้ความพยายามของเรานำไปสู่ผลลัพธ์ที่คาดหวัง แต่ในความเป็นจริง ชีวิตไม่เคยอยู่ภายใต้การควบคุมของเราได้ทั้งหมด

ผศ.ดร.นรินทร์ ยืนทน|3 ส.ค. 2569

หลายเดือนที่ผ่านมา ผู้เขียนได้ยินคำว่าการตั้ง OKR ในการทำงานอยู่บ่อยครั้ง ผนวกกับเมื่อกลางเดือนที่ผ่านมา ทางวิทยาลัยฯ ที่ผู้เขียนทำงานอยู่ก็ได้มอบหมายให้แต่ละสาขาจัดทำ OKR ในระดับสาขาเช่นกัน ผู้เขียนเลยลองนำคำว่า OKR (Objectives & Key Results) ซึ่งดูเป็นกรอบการทำงานที่ชัดเจนขององค์กรสมัยใหม่ มาวางคู่กับ "ทุนทางวัฒนธรรมทางการท่องเที่ยว" ที่เต็มไปด้วยเรื่องราว วิถีชีวิตดั้งเดิม และศิลปวัฒนธรรม ความรู้สึกแรกคือเหมือนพยายามเอา "หุ่นยนต์" มาฟ้อนรำร่วมกับ "นาฏศิลปินไทย" ซึ่งดูแล้วไม่น่าจะเข้ากันได้เลยใช่ไหมครับ? แต่หากลองมองข้ามศัพท์เทคนิคที่ดูยาก แล้วมองลงไปลึกถึงแก่นสาระของทั้งสองสิ่ง เราอาจพบว่าสองสิ่งนี้ไม่ได้แค่ "อยู่ร่วมกันได้" เท่านั้น แต่ยังช่วย "เติมเต็มกันและกัน" จนอาจสร้างผลลัพธ์ที่น่าทึ่งได้อีกด้วย

สุจินลักษณ์ ฉัตรเงิน|27 ก.ค. 2569

เมื่อความสามารถพาเราเข้ามา แต่การวางตัวต่างหากที่พาเราไปได้ไกล ในโลกของการทำงาน หลายคนเชื่อว่าความรู้ ความสามารถ หรือผลงาน คือสิ่งที่กำหนดความสำเร็จ แต่เมื่อได้ก้าวเข้าสู่การทำงานจริงกลับพบว่า สิ่งที่ทำให้คนคนหนึ่งได้รับความไว้วางใจ ได้รับโอกาส และสามารถเติบโตในสายอาชีพได้อย่างยั่งยืน ไม่ได้มีเพียง "ความเก่ง" เท่านั้น หากยังมีอีกปัจจัยหนึ่งที่มักถูกมองข้าม นั่นคือ "การวางตัว"

อาจารย์ต้นฝน ทรัพย์นิรันดร์|6 ก.ค. 2569

ช่วงชีวิตนี้ ผมมีโอกาสพบเจอผู้คนมากขึ้น และดูเหมือนผู้คนที่เดินเข้ามาในแต่ละวันจะมีความหลากหลายกว่าที่เคย บางคนเรารู้จักกันมานานจนแทบไม่ต้องอธิบายอะไรให้มากความ บางคนเพิ่งพบกันเป็นครั้งแรก บางคนเข้ามาเพราะหน้าที่ ขณะที่บางคนได้พบกันเพราะความบังเอิญ เหมือนชีวิตวางเขาไว้ตรงทางแยก เพื่อให้เราได้หยุดพูดคุยกันเพียงครู่หนึ่ง ก่อนต่างคนจะกลับไปยังเส้นทางของตัวเอง

ผศ.ดร.วิลาสินี จินตลิขิตดี|29 มิ.ย. 2569

หากย้อนกลับไปเมื่อ 20-30 ปีก่อน คำตอบของคำถามนี้คงเป็นเรื่องง่าย เพราะในยุคนั้น “ปริญญา” เปรียบเสมือนกุญแจดอกสำคัญที่ไขประตูสู่โอกาสทางอาชีพ ผู้ที่มีวุฒิการศึกษาระดับอุดมศึกษามักได้รับการยอมรับจากสังคม มีโอกาสเข้าทำงานในองค์กรขนาดใหญ่ และมีรายได้ที่มั่นคงกว่าผู้ที่ไม่มีวุฒิการศึกษาระดับอุดมศึกษา แต่ในปัจจุบันโลกกำลังเผชิญกับการเปลี่ยนแปลงครั้งสำคัญจากการพัฒนาอย่างก้าวกระโดดของปัญญาประดิษฐ์ หรือ AI จนทำให้หลายคนเริ่มตั้งคำถามว่า ใบปริญญาที่มีอยู่นั้นยังคงมีคุณค่าเช่นเดิมหรือไม่